ساعت 11 شب منو علی مامور شدیم بریم بیرون غذای حاضری بگیریم که با یه صحنه ی خیلی زشت روبرو شدیم یه زن و شوهر داشتن با هم دعوا می کردن دعواشون از این قرار بود که

شوهر زنه داشته وسایل خونه رو بار میزده ببره بفروشه و یکی از همسایه که نزدیک دو میلیون از اینا طلبکار بوده این صحنه رو دیده و به پلیس زنگ زده آخه ترسیده بود که بخوان پولشو بخورن حالا چی پلیس میاد اونجا و تو همین حین زن مرده سر میرسه این طور معلوم بود اصلا از این موضوع با خبر نبوده و رفته بوده خونه ی پدر و مادرش حالا ما نفهمیدم به قهر رفته بوده یا رفته بود سر بزنه خلاصه زنه که این صحنه رو می بینه شروع می کنه به فحش دادن اونم چه فحشایی و چه حرفایی چنان داد میزد که ده تا خیابون اونورترم با خبر می شدن رفت تو خونه به مادرش اینا زنگ بزنه تا بیان تکلیفشو با مرده روشن کنن بعدم که اومد بیرون بدون چادر با یه لباس راحتی تو خونه که دیگه خیلی راحت بود و دوباره شروع کرد به فحش دادن مرده هم می گفت هرزه برو لباساتو عوض کن ولی زنه گوشش بدهکار نبود می گفت امشب باید همه بفهمن باید همه بفهمن که چقد بی غیرتی آره مردم های مردم این منو به رفیقاش می فروشه مرده شروع کرد به فحش دادن که زنه گفت نکنه یادت رفته یادت رفته چه چور با یه کارت شارژ منو به رفیقت می فروختی یادت رفته؟یه دفعه میخکوب شدم علی هم مثل من شده بود یعنی کل مردم اونجا اینجوری شده بودن کارشون به کتک کاری رسید مامورا اومدن مردو انداختن تو الگانس بردنش منو علی بدجور به فکری شدیم گفتم علی به نظرت یه مرد چه جور میشه که نامرد میشه؟گفت هر کی یه دلیل داره ولی تو این یه مورد به نظرم فقر باعث بی غیرتی طرف شده البته اگه خونواده ی درست و حسابی داشت حتی توی سخت ترین شرایط حتی به قیمت مرگ زیر بار این ننگ نمی رفت به نظرم اعتقاد ضعیف یه دلیل دیگشه کلی در موردشون حرف زدیم آخرشم نتونستیم خودمونو متقاعد کنیم که چه جوری آدم می تونه به اینجا برسه اون شب بعد یه سری غذای حاضری ماجرای اون روزمو براشون تعریف کردم گفتم که قراره نتیجشو بهم بده تا چند روز دیگه انتظار داشتم تشویقم کنن ولی بهم توصیه کردن که با اطلاع خونواده کارامو ببرم جلو این جور خواستگاری کردن ها آخر و عاقبت نداره راستم می گفتن اگه من اونو دوست دارم باید با احترام باهاش رفتار کنم این یه جور بی احترامی به اون و خونوادشه که بخوام روابطمون پنهانی بمونه یه جور خیانته قول دادم که اگه جواب مثبت گرفتم بلافاصله خونوادمو با خبر کنم اون شب تا صبح خوابم نبرد ولی خوبیش این بود فرداش ساعت شش عصر کلاس داشتم درس باحالی خصوصا استادش کلی باهاش حال می کردم خصوصا بحثایی که سر کلاس می کرد روح آدمو شاد می کرد صبح خورشید بدجور اذیتم می کرد مجبور شدم بلند بشم همه ی پرده ها رو بکشم کلی ضد حال بود وقتی بیدار شدم دیدم داره دیر میشه به هزار زحمت خودمو رسوندم نشستم که استاد وارد شد شروع کرد به صحبت در مورد عقل گفت یه سوال به نظر خیلی ساده کسی می دونه عقل چیه؟آدم عاقل کیه؟هر کی یه نظری داد ولی اون با استدلالایی که می کرد همه ی جواب ها رو رد کرد گفت هر کی یه تعریفی از عقل داره ولی یه تعریف واحد از عقل وجود نداره شما اگه یه دیوونه رو الان از تو خیابون پیدا کنید و بهش بگین دیوونه بهتون می خنده اون فکر می کنه شما دیوونه اید و شما فکر می کنید اون دیوونس گفت مثلا شما الان که اینجا نشستید راجب من یه فکر می کنید وقتی توی خیابون راه میرید و راجب من فکر دیگه می کنید تو دسشویی که نشستید ممکنه یه فکر دیگه کنید کشته مرده ی این مثالاش بودم از خنده مردم وقتی گفت تو دسشویی راجب من یه جور فکر می کنید کلا آدم باحالی بود خصوصا سوتی های بدجوری که می داد این استاد عزیز ما یه دو هفته ای نیومده بود سر کلاس بعد دوهفته که اومده بود گفتم استاد خیر باشه مشکلی براتون پیش اومده بود گفت امروز می خوام در مورد خواست خدا باهاتون صحبت کنم من دو هفته پیش داشتم میرفتم کازرون که سر یه پیچی یه کامیون اومد تو روم مجبور شدم به طرف یه دره فرمونو بپیچونم ماشین بدجور تو دره غلط می خورد که یه دفعه از ماشین پرت شدم بیرون کنار یه عالمه تخته سنگ افتادم روی یه قسمت خاک نرم که همون باعث شد من الان خدمتتون باشم اگه با ماشین میرفتم پایین الان خدمتتون نبودم خلاصه بحث بالا گرفت تا آخر کلاس چیز دیگه نمونده بود که بحثمون تموم بشه که یه دفعه استاد محترم و عالیقدر سوتی تاریخی خود را عنایت فرمود گفت شما ببینید از خواست خدا ماشین من بیس معلق میزنه و پرس پرس میشه اون وقت منو سالم سالم از از ماشین درمیارن فکر کنم فقط منو چند نفر دیگه متوجه شدیم هر طوری بود خودمونو کنترل کردیم آخه استاد احترامش واجبه هیچ وقت بی کسی که چیزی یادتون داده بی احترامی نکنید این نهایت قدر نشناسیه بعد کلاس داشتم از ساختمون بیرون میرفتم که پریناز خانومو دیدم با یه نگاه خیلی خیلی خیلی معنی دار هم دیگرو نگاه کردیم وای قلبم داشت کنده میشده این دیگه چه جورشه زلزله ی هزار ریشتری بدنم می لرزید گردنم بدون اختیار از دلهره و اضطرابی که داشتم یکمی کج میشد با یه سلام علیک کوتاه از هم دیگه خداحافظی کردیم رفتم تو چمنای دانشگاه دراز کشیدم دوست داشتم فکر کنم ساعت حالا چند ساعت هشت شب فضای قشنگی بود یه نور ملایم رو چمنا و یه دانشگاه خلوت خلوت با یه رطوبت دل انگیز که روی چمنا بود یه نیم ساعت همونجا نشستم و شروع کردم به فکر کردن که یه دفعه تلفنم زنگ زد .....ادامه دارد

زنگ تفریح که می شد بچه ها دورو برشو می گرفتن تا فکر کنه آدم مهمیه اونم که راسی راسی باورش می شد برا اینکه به مثلا نوچه هاش حالی داده باشه همشونو مهمون یه ساندویچ با یه نوشابه یا یه بستنی می کرد بچه هایی رو که میگم نزدیک بیست نفری می شدن ولی منو علی ورضا هیچ وقت حاضر نشدیم که زیر این خفت و خواری بشیم تا اینکه یه روز بارونی که آب گل آلود یه قسمت حیاط مدرسه رو پوشنده بود رضا برا اینکه باز با پول هاش پز داده باشه گفت پنج هزار تومن میدم به کسی که بیاد توی این آب های گل آلود بشینه همه مسخرش کردن ولی رضای ما گفت من حاضرم و رفت توی آب گل آلود نشست همه شاخ درآورده بودن این قضیه یه دفعه اتفاق افتاد و من نتونستم جلوی رضا رو بگیرم بعد که رضا پولو به رضای ما دادمن رفتم جلو و یه کشیده زدم توی گوش رضا گفتم آبروی هر چی مرد تو دنیاس رو بردی به تو هم میشه گفت مرد گفت تو چه می دونی که چه حسی داره که ببینی مادرت داره جلوی چشمات آب میشه تو چه می دونی که ناچاری نداری یعنی چی نمی دونستم چی بهش بگم اون حق داشت اون یه مرد واقعی بود کار اون یه از خودگذشتگی بزرگ بود وای داره بارون می گیره ولی چرا اینقده دلم گرفته بارون یه حسن دیگه هم داره اونم اینه که اگه گریه کنی توی بارون کسی متوجه نمیشه می دوند خدا خیلی کارش درسته کاری کرده که ما از گریه کردن خجالت بکشیم ولی از خنده کردن نه اگه این کارو نمی کرد هر موقع می رفتیم تو خیابون تموم آدما داشتن گریه می کردین آخه وجود نداره آدمی که دلش از چیزی پر نباشه بعد اون وقت ما هم وقتی اونا رو می دیدم گریه می کنن خودمونم گریمون می گرفت اون وقت چند نفر دیگه هم گریه ی ما رو می دیدن اوناهم گریشون می گرفت اون وقت دیگه واویلا می شد اینارو گفتم که اون روز من وقت برگشتن از مدرسه برا رضا گریه کردم اون سال گذشت با همه ی لحظه های تلخش سال بعدش رضا دیگه نتونست تو مدرسه ی ما بمونه آخه پول شهریه رو نداشت سال جدید خیلی تلخ برا هر سه تامون آغاز شد ولی یه رفاقت واقعی به این زودیا تموم نمیشد منو علی هر روز به رضا سر می زدیم رضا هر چی کار می کرد می دید خرجش از دخلش بیشتره دیگه نمی تونست درس بخونه برا همین یه سال بعدش که دوم دبیرستان رو تموم کرد دیگه بیخیال درس خوندن شد خیلی رفتاراش عجیب شده بود دیگه زیاد با منو علی رابطه نداشت شنیدم یه سری رفیقای جدید پیدا کرده که اوضاعشون خرابه منو علی رفتیم نصیحتش کردیم گفتیم که اینا کارشون خرابه سابقشون خرابه اهل همه خلاف هستن رضا گفت می دونم ولی مجبورم اون روز منظورشو از مجبورم نفهمیدم برا اینکه از شر ما راحت بشه گفت باشه سعی می کنم رفاقتمو باهاشون به هم بزنم ما هم به امید اینکه نصیحتامون اثر کرده باهاش خداحافظی کردیم رفتیم سال سوم دبیرستان که بودیم علی بهم زنگ زد گفت بیا کلانتری رضا رو گرفتن گفتم واسه چی گفت تو بیا برات تعریف می کنم رفتم اونجا دیدم رضا داره گریه می کنه باباشم بالا سرش بود داشت رو سرش داد میزد که پسره ی ناخلف تو آبروی خونواده ی ما رو بردی تو یه لکه ی ننگی برا من گفتم علی چی شده گفت رضا داشته دزدی می کرده که گرفتنش باورم نمی شد خیلی حالم بد شده بود مخصوصا وقتی که صدای پدرش که بالای سرش داشت زخم زبونش میزد مردی که مرد نبود یه شهوت پرست یه آدم نه حیف اسم آدم روش بزارن بعد از چرت و پرتایی که گفت اونجا رو ترک کرد رفت منو علی ناراحت و غمگین با هم رفتیم توی یه پارک نشستیم رو چمن های پارک نشسته بودیم و در مورد آینده ی رضا و اینکه چی سرش میاد حرف می زدیم خیلی وقت هاش که دیگه حرفی برا گفتن نداشتیم چمن های پارک رو از روی اعصاب خرابمون می چیدیم اون روز تموم شد رفتیم روزایی خیلی سختی بود رضا تو این یه سال یه سارق شده بود اونم با بیست فقره دزدی البته دزدی از ماشین بود مثل ضبط قالپاق ماشین مادرش با هزار بدبختی با هزار التماس به شاکیا تونست رضا رو نجات بده بعد چند ماه رفتیم رضا خیلی حالش گرفته بود نا امیدی از چهرش موج می زد اون روز کلی باهاش حرف زدیم اونم قسم خورد که دیگه از این کارا نکنه قول رضا قول بود هر کی نمی دونست من می دونستم که اون چقد جوانمرده

مثل اینکه ماجراهایی رضا قصد تمومی نداشت بعد یه ماه رضا برامون تعریف کرد که عاشق دختر عموش شده .....ادامه دارد

یه روز بارونی بود مدرسه تازه تعطیل شده بود صدای رعد و برق یه جورایی به ما گوشزد می کرد زود برید خونه هاتون که الان خیس خیستون می کنم ....بدو علی چیکار می کنی خیس شدیم مثل اینکه خیلی بهت چسبیده اون تو می خوای یه تشک و بالشت برات بیاریم همونجا بخوابی

علی: چیه بابا اومدم چه خبرتونه نمی زارید آدم یکم با خودش اختلاط کنه

عادت همیشگیش بود می رفت دسشویی باید تموم مسائل شخصی و غیر شخصی و تمام فکرای عاقلانه و احمقانشو اونجا حل می کرد حالا شاید بگین چرا احمقانه آخه یه بار بعد از اینکه از دسشویی اومد بیرون پرسید بچه ها به نظر شما اگه همه ی دانش آموزا یه دفعه ای همشون دست شویشون بیاد چی میشه؟

خلاصه با هزار مکافات اومد بیرون تازه ناراحتم شده بود که چرا مزاحم اوقات خوششون شدیم بارون شدت گرفته بود صدای بچه ها تو خیابون که تند تند می رفتن به خونه هاشون یه حس عجیبی بهم می داد بازم مثل هر روز علی و رضا یه قوطی پیدا کرده بودن و تو خیابون با هم پاسکاری می کردن تو بارونم این عادتشون یادشون نمی رفت البته خودمم ازشون حمایت می کردم هر سه تامون بارون رو دوست داشتیم من که خودم دیوونه ی بارونم به قول حبیب خان گل ....بزن باران بهاران فصل خون است بزن باران که صحرا لاله گون است .......بارونو دوست دارم به خاطر پاکیش بارونو دوس دارم به خاطر آرمشش بارونو دوس دارم ....بارونو عاشقشم عاشق بودنم دلیل نمی خواد ......

خیلی بهمون خوش گذشت آخه تو مسیر خیلی شیطنت می کردیم زنگ خونه ها رو می زدیم در می رفتیم خیلی حال می داد خصوصا تعریفاشون خیلی حال می داد رضا آخر خالی بندی بود البته ما می دونستیم داره چاخان می کنه ولی حرفاشو یه جورایی دوست داشتیم باور کنیم مثلا می گفت تو زیر زمین خونمون یه سوراخ پیدا کرده که کوتوله ها توش زندگی می کنن بعد تعریف می کرد که چه جوری آمارشونو گرفته این که غذاشون چیه لباسشون چه جوریه چند نفرن و هزار تا چیز دیگه که صد تا سازمان جاسوسی ام می اومد نمی تونستن چنین گزارشی تهیه کنن یا مثلا تعریف می کرد که ما شین باباشو برداشته و رفته تو شهر مسافر کشی کرده و با پول اون روزش پولی در آورده که از قیمت خود ماشینه بیشتر بوده و...............این ابتدای رمانیه که دارم می نویسم به نظرتون چطوره ادامه بدم؟؟؟